Hoe je tijd tekort komt

In een flits zie ik dat prachtig vers van Benno Barnard de muur sieren van een ondergrondse metrogang aan place de Brouckère en meteen voel ik dat het perfect verwoordt wat ik al een hele week voel.

En omdat het hier Brussel is, wordt het nog eens – prachtig is dat toch! – in het Frans vertaald:

Mais la ville bougeait dans la paume de ma main.

Elke dag haasten duizenden mensen zich hierlangs om hieraan uitdrukking te geven.

Vandaag ben ik één van hen.

Ik haast mij zenuwachtig door de gangen van de metro: ik moet, voor de sluitingstijd van de studio, de cassette zien te halen waarop de film nu eindelijk is terechtgekomen. Die cassette moet naar het ondertitelingsbedrijf in Mechelen voor woensdag, anders geraakt dàt werk misschien niet tijdig klaar…

Een constante spurten van hier naar daar is deze week het leitmotiv geweest. Geconcentreerd. Zonder fouten proberen te maken of ongelukken te veroorzaken. Je hebt het gevoel dat de tijd versnelt of anders: dat je iets in te halen heb…

Twintig seconden zoek

Eerder in de week was de eindafwerking van de beeldmontage al een drukke bezigheid geweest. Nadat Frederik de kleurcorrectie had aangebracht (prachtig werk trouwens) bleek dat er zo’n 20 sec niet meer in de film aanwezig waren – ergens verloren geraakt in de donkere en onbegrijpbare logica van computersoftware…

Via het internet hebben we dan die secondjes met elkaar opnieuw uitgewisseld (toch al zo’n 80MB aan bestanden), de correctie erop uitgevoerd, om ze – als laatste stukjes van een immense puzzel – nog in de eindmontage te krijgen.

Onrustige nachten

Dan volgen nog twee onrustige nachten waarop ik moet doorwerken: de aftiteling, de pancartes bij elke personage, bij elke locatie. Tien keren doe ik die aftiteling opnieuw – maar om 2 uur ‘s nachts wordt het steeds moeilijker om de foutjes te lokaliseren.

Innerlijk word ik steeds vaker ongerust: zal alles hier nog goed aflopen? Er is nog zoveel te regelen. Je doet er alles aan om het geheel in goede banen te leiden, te controleren en bij te sturen. En op een gegeven moment wordt het ding groter dan je had vermoed, komen talloze parameters om de hoek kijken waarop je geen greep meer lijkt te hebben.

Ja, deze week, alle meditaties ten spijt, ben ik zo « zen » niet meer…

Of misschien juist wel, door snel en zelfverzekerd te stappen langs het vers van Benno Barnard en nog tijd te nemen om deze tot mij te laten doordringen en mij de vraag te stellen: maar over wiens hand gaat het eigenlijk?

De mijne alleszins niet.

Ik word gedragen, terwijl ik beweeg, één met de stad.

En dat is toch een geruststellend gevoel.