Komt het van mij?

Eigenlijk benijd ik schrijvers wel. Of schilders.

Potlood en papier volstaan voor hen om aan de slag te gaan.

Een film maken daarentegen is ook een hoop technische « rompslomp ».

Om het oneerbiedig te zeggen.

Meestal staat dan een hele reeks hoog opgeleide technici klaar om de verschillende fases van het maken van een film (of video) technisch te ondersteunen. En de regisseur en producent gerust te stellen.

Bij een traditionele productie, welteverstaan.

In mijn geval moet ik veel zelf zien op te lossen. Filmen, kadreren, geluid opnemen, mensen interviewen, mensen overhalen op geïnteviewd te worden (!), met de auto rijden naar de verschillende locaties, materiaal huren, materiaal in- en uitladen, belichting opstellen, monteren, generiek ontwerpen, vertalen, ondertitelen…

Bij de totstandkoming van deze film hebben al deze elementen een rol gespeeld in het uiteindelijk product: sommige van hen hebben de film zelfs op zeer eigenzinnige wijze gestuurd. Al heb ik niet het gevoel gehad de dingen niet meer « onder controle » te hebben.

‘t is trouwens geen kwestie van controle. Maar van « sturen ». Zoals een wagen.

Mocht een camera een potlood zijn: zou het dan zoveel gemakkelijker gaan?

Ik ben er niet zeker van.

Het komt van de anderen

Een aantal mensen hebben zelfs hun vrijwillige medewerking aan de film verleend.

Zo zal Frederik volgende week de kleurcorrectie verzorgen. En zal Benoit, mijn eeuwig trouwe klankingenieur, de « final mix » van de klankband in elkaar toveren.

Natuurlijk kan men schrikken van al die fases want er kan bij elk van hen iets « haperen » of zelfs fout gaan. Weerom: de taak bestaat er dan in het geheel in goede banen te leiden.

Wat er ook van zij: het hoort erbij. Meer nog: er is niets anders dan dat.

Een aantal van mijn grote voorbeelden hebben trouwens het gros van hun oeuvre op die manier verwenzenlijkt: Frederick Wiseman, Johan van der Keuken, Robert Kramer…

Nu het beeldmontage zo goed als af is (morgen doen we een allerlaatste pre-view met Axcent van de « final cut ») komt de datum van de première zienderogend nader.

Goed, aftellen dus.

En het juiste ritme vinden om die laatste stappen te overbruggen, want uiteindelijk, het komt van de anderen.

Vertrouwen is dus het woord.